....ความจริงแล้ว...ชีวิตคนเราก็มิได้ต่างอะไรกับขบวนรถไฟ ที่ต้องเริ่มต้นออกเดินทางจากจุดเริ่มต้น แบกภารมากมายไว้ในขบวน หนักบ้าง เบาบ้าง แล้วแต่เวรกรรม วิ่งไปข้างหน้า ต้องผ่านฝน ลม แดดร้อน ต้องจอดพัก รอหลีก หรือถูกแซง จะไปช้า จะวิ่งเร็ว จะเป็นรถด่วนพิเศษ หวานเย็น รถสินค้า หรือรถเร็ว...ทั้งหมดแล้ว...ชีวิตเราก็จะต้องไป...ไปให้ถึงจุดหมายปลายทางที่ตั้งใจไว้...อย่าไปยอมแพ้กับอุปสรรค์ ทั้งปวง สู้และเดินไปข้างหน้า เหนื่อก็พัก เติมน้ำ เติมฟืน เติมน้ำมัน สู้เขาต่อไป..สู้เพื่อไปให้ถึงจุดหมายของชีวิต นั่นคือ "จุดหมายปลายฝัน" ของเรา

ขออนุญาต นำคำอวยพรดีๆ ที่ท่านท้าวๆ ได้นำมาครับ